Olejek z dzikiego oregano.

oregano, flpp

Ziele to dziś cieszy się popularnością głównie jako przyprawa do potraw, choć od wieków znane jest naukowcom i zielarzom ze swych wielu leczniczych właściwości.

Od starożytności, dzikie Oregano znane jest w krajach wschodniej półkuli jako terapeutyczna roślina. Niewiele osób wie, że w dawnych czasach używano go częściej jako lekarstwa niż jako przyprawy do potraw. Gatunek Oregano zawiera blisko 80 podgatunków. Zaledwie kilka spośród nich ma właściwości lecznicze (wysoka zawartość specyficznych kwasów fenolowych; KARWAKROL jest spośród nich najważniejszy). Pozostałe podgatunki stosowane są powszechnie jako przyprawy. Po dokonaniu wielu zmian botanicy, opierając się głównie na walorach smakowych, zaliczają obecnie do gatunku Oregano nawet meksykańską szałwię, majeranek i hiszpański tymianek. Nie mają one właściwości leczniczych, są jednak szeroko rozpowszechnione na rynku kulinarnym pod nazwą Oregano ze względu na zbliżone walory smakowe. Lecznicze właściwości śródziemnomorskiego górskiego Oregano są sumą nieskażonej gleby i powietrza, specyficznego wysokotlenowego klimatu, ziemi lub raczej skały bogatej w minerały jak wapń, cynk, miedź i fosfor. Około 3000 lat przed naszą erą Babilończycy opisywali dzikie Oregano jako lek na choroby płuc i serca. Używali go także przy leczeniu ran i jadowitych ukąszeń. Grekom zawdzięcza swą nazwę: „oreganos” znaczy „łaskawość gór” oraz popularność w leczeniu ran, infekcji i chorób płuc. Grupa botaników, którzy podjęli się opisania roślin wymienionych w Biblii twierdzi, ze biblijny hizop używany przez Mojżesza, jest w istocie górską odmianą Oregano ( Flesher; „„Identification of Biblical Hyssop and origin of the tradition use of Oregano-group herbs in medditerranean region”). Gerard, angielski herbalista z 17-tego wieku, opisuje olej Oregano jako pewny środek przeciwko niestrawności i przeziębieniu.
Starożytne teorie o bakteriobójczym działaniu Oregano potwierdzone zostały przez współczesnych naukowców.

Bakterie.
Cavel wysterylizował wodę używając jedną kroplę oleju z dzikiego Oregano na 1000 kropli wody zanieczyszczonej mikroorganizmami. Greccy naukowcy z Uniwersytetu
w Tessalonikach w 1995 roku powtórzyli jego eksperyment z ogromnym sukcesem.
W królestwie roślin jest to niebywały rezultat nie dający się porównać z właściwościami żadnej innej rośliny; echinacea czy goldenseal. Popularne antyseptyki używane w celu poprawy odporności immunologicznej organizmu, nawet w wysokich stężeniach nie są
w stanie zabić bakterii w wodzie pitnej. Amerykański Uniwersytet Cornel umieścił Oregano w grupie niewielu ziół, które zabiły wszystkie bez wyjątku testowane mikroorganizmy (testowano na około 30 mikrobach). Włoscy naukowcy powtórzyli ten test z 40-toma różnymi ziołami
uzyskując najlepsze rezultaty z Oregano.

Grzybice są plagą współczesnej cywilizacji. Współczesne badania dowiodły, że grzybicze infekcje są bezpośrednią przyczyną około 80% chronicznych chorób zatok, uszu i płuc. Także choroby skóry; w szczególności egzema, łuszczyca, łojotok, dermatozy są spowodowane przez infekcje grzybicze. Artykuł zamieszczony w „International Journal of Food and Microbiology” dowodzi, że spośród testowanych przypraw niewielka koncentracja oleju Oregano zabiła grzyby, zahamowała produkowane przez nie toksyny i elementy, których grzyb używa do zainfekowania tkanek (micele). Wszystkie testowane rodzaje grzybic zostały zneutralizowane. Stiles publikujący w „Journal of applied nutrition” dowiódł, że 1% olej Oregano kompletnie zniszczył Candide – drożdżaka odpowiedzialnego za wiele infekcji grzybiczych, powodujących schorzenia systemowe zaczynające się najczęściej
w przewodzie pokarmowym.

Wirusy.
Praca opublikowana w 1996 roku w „Medical Science Research” dowodzi, że olej Oregano niszczy różne rodzaje wirusów, także te odpowiedzialne za opryszczkę na ustach i organach płciowych (herpes), półpasiec. KARWAKROL, aktywny składnik dzikiego Oregano wraz
z innymi zawartymi w nim kwasami fenolowymi, niszczy ścianę komórek bakteryjnych
i wirusowych, ale nie niszczy komórek ludzkiego organizmu. Te obserwacje spowodowały rosnącą popularność górskiego Oregano na rynku amerykańskim w walce z wieloma infekcjami, wśród których zaziębienia i grypa wysuwają się na pierwszy plan.

Meksykańscy naukowcy odkryli, że Oregano zniszczyło Giardie, trudnego do opanowania pasożyta przewodu pokarmowego.

Ziele, tak jak olej, oferuje poprawę pracy systemu immunologicznego. Badania polskich naukowców przeprowadzone z 40-toma różnymi ziołami dowiodły, że tylko dzikie Oregano dramatycznie poprawiło wydolność systemu odpornościowego organizmu: zdolność do produkcji interferonu, substancji odpowiedzialnej za walkę z mikroorganizmami. W okresie wzmożonych gryp i zaziębień sięgnijmy więc po dzikie Oregano.”

Olejek z oregano tradycyjnie stosuje się w celu poprawy trawienia, funkcjonowania układu oddechowego i immunologicznego oraz ze względu na jego właściwości antyoksydacyjne. Zawiera związki fenolowe karwakrol i tymol, które zdaniem naukowców odpowiadają za korzystne właściwości oregano. Stwierdzono, że karwakrol i tymol hamują rozwój różnych bakterii i grzybów oraz mogą być pomocne w zachowaniu odpowiedniej równowagi mikroflory jelitowej i właściwego trawienia. Oregano ma silne właściwości antyoksydacyjne i w jednym z badań stwierdzono nawet, że jest 42 razy bardziej aktywne niż jabłka. Wynika to z synergistycznego działania związków fenolowych, a w szczególności kwasu rozmarynowego, który również odpowiada za właściwości antyoksydacyjne rozmarynu. Inne naturalne składniki olejku z oregano to między innymi triterpenoidy takie jak kwas oleanolowy, sterole, beta-karoten i witamina C.

logo flppp

Ten wpis został opublikowany w kategorii Rodzina, Zdrowie i uroda, Życie codzienne i oznaczony tagami , , . Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Możesz użyć następujących tagów oraz atrybutów HTML-a: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>